arrow_drop_up arrow_drop_down
14 augustus 2019 

De kleine dingen in het leven van een linkshandige (en wat wij daar aan gaan doen)

Leren haken, ik heb er eigenlijk geen goede herinneringen aan. Ik zag mijn mama het altijd doen, en het zag er zo gezellig (en vooral gemakkelijk) uit. Zij hield erg van filethaken. Je weet wel, die gordijntjes en lapjes met die gaatjes erin. Ooh, wat wilde ik dat ook graag.

Je kan je wel voorstellen dat ik héél blij was dat we, in de lagere school, een handpop mochten haken. Maar als linkshandige, zijn dingen die er “logisch” uit zien, niet altijd zo logisch als je er aan begint.

Linkshandig door het leven gaan heeft zo zijn… euhm… eigenschappen

Het begon al als klein meisje. Als 7-jarige leren schrijven met een vulpen. O, wat een drama. Ik houd mijn pen dan ook echt bovenhands vast, helemaal krom. Als je zelf ook linkshandig bent, herken je het vast wel. En dan o lekker voorovergebogen over je blad hangen. Heb jij ook zo vaak gehoord dat je recht moest zitten?
Maar hé, als linkshandige leer je al als kleine drommel creatief om te gaan met dingen, dus ja, het is gelukt, dat leren schrijven. Zij het dan met een standaard bevuilde hand. Maar kaartjes schrijven blijf ik lastig vinden (dat papier veegt altijd uit!), ik schrijf nooit met potlood en ik blijf jaloers op mensen met mooie vulpennen (want daar kan ik nog steeds niet goed mee schrijven).

Toen ik dan wat ouder was, kwamen de schriften. En die dikke invulboeken waren al een crime, maar spiraalschriften, die zijn zéker niet door een linkshandige uitgevonden. Nog erger zijn de Atomaschriften. Die waren toen ik in het hogere zat echt heel populair. Ja, dat is handig, dat je er blaadjes kan uithalen en bijstoppen, maar o, wat is het vreselijk om in te schrijven.

Het allerergste was op de universiteit. Daar hadden ze nog van die oude bankjes, die maar aan één kant doorliepen. En je raadt het al: de rechterkant dus. Probeer daar maar eens op te schrijven als linksepoot. Nope, geen succes.

Ik vond het ook leuk om mijn moeder te helpen in het huishouden (ja, echt, ik vond dat leuk. En nee, ik werd niet gedwongen). Maar de strijkplank moest altijd een volksverhuizing doormaken, en die dunschiller om de aardappels te schillen… tja. Daar spreek ik maar niet meer over.

Wat ik ook leuk vond, was mens-erger-je-nieten met mijn grootmoeder. Wij noemden het het “paardjesspel” (het was een variant met paardjes, maar dat had je vast al wel geraden). En kaarten. Ze kende zoveel verschillende spelletjes. Maar dat kaarten, dat had één groot nadeel: haar setje had maar in één hoek afbeeldingen. Ik kon die dus écht niet vasthouden. En ik verloor dus ook altijd ;).

De toiletrol langs rechts (echt overal), de blikopener (no match), het meetlint, een high five geven (awkward!), en natuurlijk ook… de schaar. Er zijn zoveel kleine dingen waar je als linkshandige tegenaan loopt.

Gelukkig ben ik behoorlijk koppig 🙂

Mijn mama was daar vroeger vast niet altijd blij mee (sorry, mama). Maar daardoor gaf ik ook niet zo gauw op. En toen ik wilde leren haken, bleef ik proberen. Wat heeft de schooljuf tijd gespendeerd met mij. Met haar handen in haar haren, allicht, want hoe leg je dat in godsnaam uit aan een kind dat die naald zo gek vasthoudt. Ze had toen vast niet kunnen voorspellen dat ik er later m’n beroep van zou maken.

Nee, haken is iets wat ik mezelf heb geleerd. Gaandeweg. Met héél veel vallen en opstaan. Met heel veel frustratie, boosheid (ja, als kind durfde ik dat wel al eens. Nogmaals sorry, mama) en tranen.
Maar die lappenpop, die raakte af. En trots dat ik was!

Het is pas jaren later dat ik besef hoe ver die koppigheid me heeft gebracht. In elk geval tot hier :).

Nu, een pretje was het niet. Niet voor mezelf, maar ook niet voor de mensen die het me wilden leren. Wat moet het vervelend zijn om er maar niet uitkomen. Want de tip “ga dan voor de spiegel zitten”, geloof me, dat werkt toch niet echt. Nee, die frustratie, die wil ik iedereen besparen. Het leven als linkshandige is al complex genoeg 😉

En daarom krijg jij je eigen exemplaar, lieve leftie

Jij kan je eigen versie van ons startboek “In 9 stappen naar je eigen gehaakte knuffel” downloaden. Linkshandig. Van begin tot eind. Omdat ik weet hoe frustrerend het kan zijn om alles “maar eventjes” te spiegelen. Omdat ik weet hoeveel aanpassingen je al doet in het dagelijkse leven. Hoeveel kleine dingen er zijn die nét niet op jouw maat zijn. En hoe dat, elke dag weer, momentjes van frustratie geeft. Dat wil jij vast niet nog een keer hebben bij iets wat je voor je plezier doet. Nee, haken, dat moet FUN zijn. Met welke hand je dat ook doet.

Denk er dan ook aan om, als je het boek afdrukt en samenniet, dat in de linker- in plaats van in de rechterbovenhoek te doen. Dat is veel makkelijker om te bladeren, namelijk ;).

Ook alle andere patronen zijn aangepast, zodat je altijd 100% zeker mag zijn dat als je het patroon volgt, je uitkomt zoals de bedoeling is.

In onze Haakacademie vind je alle patronen helemaal afzonderlijk. Alle foto’s staan er daar op jouw maat, en de patronen zijn aangevuld met tientallen video’s. Zij helpen je op weg, ook bij de stukken die je nog moeilijk vindt. Met je boek voor de spiegel gaan staan? Dat is voor eens en voor altijd verleden tijd!

Surf snel naar onze Haakacademie en ontdek het zelf.

Wat is jouw grootste frustratie als linkshandige? Laat het ons weten in een reactie hieronder!

 

Over de schrijver
Elke Wellens is ontwerpster, auteur, specialist in knuffels haken en bezielster van Het Haakbeest. Samen met Stephane Stiévenart wil ze graag #iedereenaandehaak.
Tanja

Door

Tanja

op 14 August 2019

Wat me deze week opviel (op vakantie)... brood snijden voor het ontbijt (ja, op hotel). Alles ligt klaar voor rechtshandigen. Ik heb het heel de week volgehouden om het om te draaien. Mes links gelegd, handdoekje over brood netjes rechts ... zo ervaart de rechtshandige medemens, die na me kwam ook 'ns hoe het is om even te moeten nadenken en het naar z'n hand te zetten. ;-) En over haken (en ander handwerk), in de lagere school kreeg ik alles mee naar huis, mama legde het me uit hoe het moest. Ze wou absoluut niet dat iemand me het ooit rechtshandig zou aanleren! Tip: tegenover elkaar gaan zitten, en als linkshandige doe je het 'spiegelbeeld' ;-)

Elke Wellens

Door

Elke Wellens

op 27 August 2019

Hoera voor je mama! En oh ja, dat brood op hotel herken ik ook heel erg.

Reactie plaatsen