De kleine dingen in het leven van een linkshandige (en wat wij daar aan gaan doen)
21 juni 2021 
4 min. leestijd

De kleine dingen in het leven van een linkshandige (en wat wij daar aan gaan doen)

Leren haken, ik heb er eigenlijk geen goede herinneringen aan. Ik zag mijn mama het altijd doen, en het zag er zo gezellig (en vooral gemakkelijk) uit. Zij hield erg van filethaken. Je weet wel, die gordijntjes en lapjes met die gaatjes erin. Ooh, wat wilde ik dat ook graag.

Je kan je wel voorstellen dat ik héél blij was dat we, in de lagere school, een handpop mochten haken. Maar als linkshandige, zijn dingen die er “logisch” uit zien, niet altijd zo logisch als je er aan begint.

Linkshandig door het leven gaan heeft zo zijn… euhm… eigenschappen

Het begon al als klein meisje. Als 7-jarige leren schrijven met een vulpen. O, wat een drama. Ik houd mijn pen dan ook echt bovenhands vast, helemaal krom. Als je zelf ook linkshandig bent, herken je het vast wel. En dan o lekker voorovergebogen over je blad hangen. Heb jij ook zo vaak gehoord dat je recht moest zitten?
Maar hé, als linkshandige leer je al als kleine drommel creatief om te gaan met dingen, dus ja, het is gelukt, dat leren schrijven. Zij het dan met een standaard bevuilde hand. Maar kaartjes schrijven blijf ik lastig vinden (dat papier veegt altijd uit!), ik schrijf nooit met potlood en ik blijf jaloers op mensen met mooie vulpennen (want daar kan ik nog steeds niet goed mee schrijven).

Toen ik dan wat ouder was, kwamen de schriften. En die dikke invulboeken waren al een crime, maar spiraalschriften, die zijn zéker niet door een linkshandige uitgevonden. Nog erger zijn de Atomaschriften. Die waren toen ik in het hogere zat echt heel populair. Ja, dat is handig, dat je er blaadjes kan uithalen en bijstoppen, maar o, wat is het vreselijk om in te schrijven.

Het allerergste was op de universiteit. Daar hadden ze nog van die oude bankjes, die maar aan één kant doorliepen. En je raadt het al: de rechterkant dus. Probeer daar maar eens op te schrijven als linksepoot. Nope, geen succes.

Ik vond het ook leuk om mijn moeder te helpen in het huishouden (ja, echt, ik vond dat leuk. En nee, ik werd niet gedwongen). Maar de strijkplank moest altijd een volksverhuizing doormaken, en die dunschiller om de aardappels te schillen… tja. Daar spreek ik maar niet meer over.

Wat ik ook leuk vond, was mens-erger-je-nieten met mijn grootmoeder. Wij noemden het het “paardjesspel” (het was een variant met paardjes, maar dat had je vast al wel geraden). En kaarten. Ze kende zoveel verschillende spelletjes. Maar dat kaarten, dat had één groot nadeel: haar setje had maar in één hoek afbeeldingen. Ik kon die dus écht niet vasthouden. En ik verloor dus ook altijd ;).

De toiletrol langs rechts (echt overal), de blikopener (no match), het meetlint, een high five geven (awkward!), en natuurlijk ook… de schaar. Er zijn zoveel kleine dingen waar je als linkshandige tegenaan loopt.

Gelukkig ben ik behoorlijk koppig 🙂

Mijn mama was daar vroeger vast niet altijd blij mee (sorry, mama). Maar daardoor gaf ik ook niet zo gauw op. En toen ik wilde leren haken, bleef ik proberen. Wat heeft de schooljuf tijd gespendeerd met mij. Met haar handen in haar haren, allicht, want hoe leg je dat in godsnaam uit aan een kind dat die naald zo gek vasthoudt. Ze had toen vast niet kunnen voorspellen dat ik er later m’n beroep van zou maken.

Nee, haken is iets wat ik mezelf heb geleerd. Gaandeweg. Met héél veel vallen en opstaan. Met heel veel frustratie, boosheid (ja, als kind durfde ik dat wel al eens. Nogmaals sorry, mama) en tranen.
Maar die lappenpop, die raakte af. En trots dat ik was!

Het is pas jaren later dat ik besef hoe ver die koppigheid me heeft gebracht. In elk geval tot hier :).

Nu, een pretje was het niet. Niet voor mezelf, maar ook niet voor de mensen die het me wilden leren. Wat moet het vervelend zijn om er maar niet uitkomen. Want de tip “ga dan voor de spiegel zitten”, geloof me, dat werkt toch niet echt. Nee, die frustratie, die wil ik iedereen besparen. Het leven als linkshandige is al complex genoeg 😉

En daarom krijg jij je eigen exemplaar, lieve leftie

Jij kan je eigen versie van ons startboek “In 9 stappen naar je eigen gehaakte knuffel” downloaden. Linkshandig. Van begin tot eind. Omdat ik weet hoe frustrerend het kan zijn om alles “maar eventjes” te spiegelen. Omdat ik weet hoeveel aanpassingen je al doet in het dagelijkse leven. Hoeveel kleine dingen er zijn die nét niet op jouw maat zijn. En hoe dat, elke dag weer, momentjes van frustratie geeft. Dat wil jij vast niet nog een keer hebben bij iets wat je voor je plezier doet. Nee, haken, dat moet FUN zijn. Met welke hand je dat ook doet.

Denk er dan ook aan om, als je het boek afdrukt en samenniet, dat in de linker- in plaats van in de rechterbovenhoek te doen. Dat is veel makkelijker om te bladeren, namelijk ;).

Ook alle andere patronen zijn aangepast, zodat je altijd 100% zeker mag zijn dat als je het patroon volgt, je uitkomt zoals de bedoeling is.

In onze Haakacademie vind je alle patronen helemaal afzonderlijk. Alle foto’s staan er daar op jouw maat, en de patronen zijn aangevuld met tientallen video’s. Zij helpen je op weg, ook bij de stukken die je nog moeilijk vindt. Met je boek voor de spiegel gaan staan? Dat is voor eens en voor altijd verleden tijd!

Surf snel naar onze Haakacademie en ontdek het zelf.

Wat is jouw grootste frustratie als linkshandige? Laat het ons weten in een reactie hieronder!

 

Over de schrijver
Elke Wellens is ontwerpster, auteur, specialist in knuffels haken en bezielster van Het Haakbeest. Samen met Stephane Stiévenart wil ze graag #iedereenaandehaak.
Tanja
Door

Tanja

op 14 Aug 2019

Wat me deze week opviel (op vakantie)... brood snijden voor het ontbijt (ja, op hotel). Alles ligt klaar voor rechtshandigen. Ik heb het heel de week volgehouden om het om te draaien. Mes links gelegd, handdoekje over brood netjes rechts ... zo ervaart de rechtshandige medemens, die na me kwam ook 'ns hoe het is om even te moeten nadenken en het naar z'n hand te zetten. ;-) En over haken (en ander handwerk), in de lagere school kreeg ik alles mee naar huis, mama legde het me uit hoe het moest. Ze wou absoluut niet dat iemand me het ooit rechtshandig zou aanleren! Tip: tegenover elkaar gaan zitten, en als linkshandige doe je het 'spiegelbeeld' ;-)

Elke Wellens
Door

Elke Wellens

op 27 Aug 2019

Hoera voor je mama! En oh ja, dat brood op hotel herken ik ook heel erg.

Lut
Door

Lut

op 22 Jun 2021

Haha; is dat een 'gave' van de linkshandigen om koppig door te zetten in de rechtshandige wereld als we iets willen bereiken? Ik herken dat volledig. Op hotel doe ik net hetzelfde aan de broodplank: alles omdraaien zodat wij ons ding ook kunnen doen. Nu bestaat er al heel wat voor linkshandigen: de vulpennen zijn aangepast, de scharen ook en nog een aantal dingen. Die atoma's zijn een marteling voor ons. Toen ik vorig jaar in de masterclass tekstiel een boek moest maken over het ontstaan van mijn werk: van idee over testen, herbeginnen en vooruitgang tot het uiteindelijke resultaat; ben ik onbewust achteraan in het boek begonnen. Een boek dat je in de hand moet nemen zoals een linkshandige dat zou doen en achteraan beginnen dus want anders zie je het project verkleinen ipv te groeien. Het is pas veel later als het bijna klaar was dat ik mij gerealiseerd heb dat ik het omgekeerd gedaan heb; zo in de ban van mijn project dat ik even niet aandachtig was en volledig in mijn wereld op een voor een linkshandige natuurlijke manier dat boek gemaakt heb. Geweldig toch! De oudste kleinzoon is ook linkshandig en wat is dat fijn om samen lekker linkshandig ons ding te kunnen doen. Ik heb wel alle handwerktechnieken rechtshandig geleerd. Destijds werd het linkshandig schrijven in de scholen nog afgeleerd. Daar heeft mijn mama een dikke stok voorgestoken. Mijn broer die een jaar ouder is, heeft het moeten afleren met alle gevolgen van dien. Toen mijn mama zag wat voor leed dat dat met zich meebracht en de zware gevolgen ervan, heeft ze de leerkracht van het derde leerjaar (een zuster) voor schut gezet. Tot dan had ik mogen linkshandig schrijven en toen zou ik het opeens moeten afleren. We waren met 5 linkshandigen in de klas en dankzij mijn mama hebben wij allemaal linkshandig mogen verder schrijven (de zuster heeft zich moeten neerleggen bij het gebruik van het 'handje van de duivel' zoals dat toen genoemd werd). Je ziet vanwaar we komen. Blij dat het nu anders kan. Enkele jaren geleden heb ik mezelf wel leren links haken omdat de kleinzoon in het eerste leerjaar moest leren haken en er werd beroep gedaan op de oma's om de kinderen dat aan te leren. Ik heb toen alle linkshandigen bij mij aan tafel gehad en op het einde van de les stonden ze even ver dan de rechtshandigen. Een hele opluchting voor zowel de juf als de kinderen dat er een linkshandige steun was. Ik moest ook altijd aan de juffen vragen of ik aan de linkerkant van de bank in de klas mocht zitten om niet steeds tegen de elleboog van mijn buurmeisje te stoten. Sommigen hadden daar begrip voor; anderen dan weer niet. Een rechtshandige kan niet half indenken wat het betekent om alles omgekeerd te beleven.

Reactie plaatsen